HISTORIA
 
::pochodzenie herbu i nazwy

::historia miasta

::Zabytki:

-Kościół NP NMP
-Kościół Świętej Trójcy
-Synagoga
-Rynek
-Młyn
-Pomniki Chmielnika

 

 

Historia Chmielnika
 


Część I

OKRES LOKACYJNY I ŚREDNIOWIECZE


Pierwsze ślady bytności człowieka na terenach dzisiejszej gminy Chmielnik datowane są na okres paleolitu, mezolitu i neolitu. Już pod koniec XIX wieku znajdowano tu pierwsze ślady obecności osady epoki kamienia. Prace archeologiczne przerywane licznymi zawichrowaniami historycznymi zostały prowadzone w czasach nam współczesnych począwszy od 1963 roku. Na podstawie badań można poznać realia rządzące ówczesnym osadnictwem. Gospodarka przyswajalna oparta na łowiectwie i zbieractwie pozostawiła po sobie ślady w postaci wielu krzemiennych narzędzi, świadcząc przy tym o postępującej specjalizacji ówcześnie żyjących (Stanowiska archeologiczne w okolicach Chomentówka, Sędziejowic i Przededworza).
Kolejna epoka - epoka brązu to dalszy postęp cywilizacyjny, również na stanowiskach archeologicznych gminy Chmielnik jest to dobrze zauważalne. Pojawiają się bowiem naczynia ceramiczne.
W V tysiącleciu p.n.e. zauważalne są migracje na te tereny przedstawicieli kultury wstęgowej, a następnie nadwiślańskiej, które wraz ze swoim przybyciem wzbogacały tutejsze osadnictwo w coraz nowsze osiągnięcia cywilizacyjne, rozwijały się nowe dziedziny pozyskiwania żywności, rozwijało się rolnictwo. Migracjom towarzyszył również bartel, o czym świadczą pozostałości obcych w tych rejonach materiałów jak obsydian z Gór Bukowych.

Ekspansja osadnicza datowana na okres Średniowiecza, występująca głównie wokół dolin rzecznych Nidy ostatecznie postępując wzdłuż jednego z jej odpływów rzeką Wschodnią dotarła na tereny dzisiejszej gminy Chmielnik. W tym czasie (XII w.) nastąpił znaczący podział administracyjny, ziemie należące do tej pory do prowincji krakowskiej dostały się pod panowanie włodarzy prowincji sandomierskiej spowodowane było to decyzją Bolesława Kędzierzawego, który osadził w Wiślicy czyniąc zwierzchnikiem Sandomierszczyzny Kazimierza Sprawiedliwego.

Pierwszą pewną datą w historii Chmielnika jest rok 1241. Wobec wkroczenia na ziemie polskie wojsk tatarskich na omawianym terenie miała miejsce koncentracja rycerstwa sandomierskiego i krakowskiego. Dnia 18 III 1241 roku doszło do bitwy, w której Polacy zostali pobici przez przeważające siły tatarskie pod wodza Baidara. Dowódcy wojsk krakowsko-sandomierskich wojewodowie Włodzimierz i Pakosław oraz kasztelanowie Klemens i Jakub polegli. Krótkie wzmianki o tej bitwie zachowały się w kilku rocznikach lecz dokładniejszy opis, ustawienie wojsk, przebieg walki i straty strony polskiej znajdujemy w rocznikach Jana Długosza. Po dziś dzień w miejscu, w którym rzekomo pochowano poległych Polaków stoi pomnik upamiętniający to wydarzenie.

Wraz z postępującym osadnictwem już pod koniec XII w. i początkach wieku XIII zaczęły powstawać wsie na prawie polskim, choć częściej na niemieckim. Nowe sposoby zagospodarowania, pociągnęły za sobą poprawę sytuacji ekonomicznej. Nadwyżki produkcji było impulsem do rozwoju gospodarki towarowo-pieniężnej, lecz również do rozwoju gospodarki folwarcznej, która w XV w. załamała dobrą sytuację rolników. Wzrosło zapotrzebowanie na ziemię pod folwarki, jak i siłę roboczą. Zwiększono pańszczyznę, coraz częściej zdarzały się przypadki rugowania chłopów. Stopniowe załamywanie się ówczesnej gospodarki czynszowej, zmuszało do zagospodarowywania dotychczas pomijanych gorszych ziem. Proces ten trwał aż do XIX w.
9 marca 1551 roku Jan Oleśnicki właściciel Chmielnika uzyskał zgodę króla na lokację miasta w ramach swojej posiadłości.

 
 

2003 © copyright by CHE. All rights reserved.